Jak co roku w lutym najlepsi filmowcy z całego świata i najbardziej wytrawni z kinomanów opanują stolicę Niemiec, bo 9 lutego rozpocznie się 67. edycja Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie, jednej z najbardziej prestiżowych i posiadających najdłuższą tradycję imprez filmowych.

Tradycyjnie największe emocje budzi sekcja filmów długometrażowych, gdzie jury pod przewodnictwem Paula Verhoevena, reżysera kultowego Nagiego Instynktu i jednego z zeszłorocznych przebojów z Cannes – Elle, przyzna Złotego Niedźwiedzia, czyli nagrodę, która trafiła w przeszłości w ręce takich twórców jak Robert Altman, Ingmar Bergman czy Vittorio De Sica. A będzie miało w czym wybierać, bo wśród konkursowych propozycji mamy między innymi filmy Ana, mon amour Catalina Petera Netzera, który już w 2013 roku wyjechał z Berlina z najcenniejszą statuetką za film Pozycja dziecka, One the Beach At Night Alone Hong Sang-soo,  koreańskiego mistrza, którego filmy prezentowane są na największych festiwalach, czy Pokot Agnieszki Holland na podstawie prozy Olgi Tokarczuk. Premierę będą miały też filmy takich uznanych twórców jak Sally Potter, Volker Schlondorff czy Aki Kaurisamki.

A o to pełna lista konkursowych filmów:

Ana, mon amour reż. Călin Peter Netzer
Bamui haebyun-eoseo honja (On the Beach at Night Alone) reż Hong Sang-soo
Beuys reż. Andres Veiel (Germany)
Colo reż. Teresa Villaverde
The Dinner reż. Oren Moverman
Django reż. Etienne Comar
Félicité reż. Alain Gomis
Hao ji le (Have a Nice Day) reż.  Liu Jian
Helle Nächte (Bright Nights) reż. Thomas Arslan
Joaquim reż. Marcelo Gomes
Mr. Long reż. Sabu
The Party reż. Sally Potter
Pokot reż. Agnieszka Holland
Return to Montauk reż. Volker Schlöndorff
Teströl és lélekröl (On Body and Soul) reż. Ildikó Enyedi
Toivon tuolla puolen (The Other Side of Hope) reż. Aki Kaurismäki
Una mujer fantástica (A Fantastic Woman) reż. Sebastián Lelio
Wilde Maus (Wild Mouse) reż. Josef Hader

Poza konkursem, choć oficjalnie w jego ramach zobaczymy między innymi Logana Jamesa Mangolda, czyli kolejny film o losach Wolverine’a i T2 Trainspotting Danny’ego Boyle’a, czyli kontynuację kultowego filmu. Oba filmy zapowiadają się na kinowe hity tego roku

Mniejsze emocje, choć to zawsze właściwie, będą towarzyszyć konkursowi filmów krótkometrażowych, gdzie jury pod przewodnictwem Christiana Jankowskiego wybierze najlepszy film. Tym, co szczególnie nas interesuje to z jakim odzewem spotka się polska propozycja w tym konkursie – Miss Holocaust Michaliny Musielak.

Polskim akcentem będzie też pokaz Królewicza olch Kuby Czekaja w ramach sekcji Generation 14plus. Film miał premierę podczas zeszłorocznego festiwalu w Gdyni. 

Na uwagę zasługuje również sekcja Panorama, bo to właśnie prezentowane w niej filmy pojawiają się często na polskich festiwalach i możemy się z nimi zapoznać. My czekamy najbardziej na mające być w niej prezentowane nowe filmy Luki Guadagnino, twórcy znakomitych Nienasyconych, Bruce’a LaBruce’a, twórcy dla jednych kontrowersyjnego, dla innych kultowego, czy cenionego norweskiego reżysera Erika Poppe. 

A komu w kibicujecie w walce o Złotego Niedźwiedzia?

#Amanda&Hubert

Jackie (2016)

Reżyseria: Pablo Larrain

Gatunek: Biograficzny, Dramat

Premiera: 3 lutego 2017

Dżeki! Dżeki! – słyszymy non-stop w kulturalnych programach w TV. I wcale nie chodzi o to, że przyszła moda na pozdrawianie swojego jamnika, gdy jest się gościem telewizyjnych posiadówek  pod pretekstem dyskusji, a ni od zachwyty nad honorowym Oscarem dla legendy kina akcji – Jackiego Chana.  Powodem tej sytuacji jest biograficzny film o Jackie Kennedy, który za parę dni zawita do naszych kin.

Nowy film Pablo Larraina, chilijskiego reżysera, który na koncie ma nominację do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny, pod tytułem Jackie jest relacją tytułowej bohaterki – Jackie Kennedy – z wydarzenia, które odmieniło Amerykę, zamachu na prezydenta J.F. Kennedy’ego 22 listopada 1963 roku w Dallas. Widzimy reakcję ówczesnej pierwszej damy USA na to zdarzenie, jej próby powrotu do równowagi po śmierci męża, to jak dzieli się wiadomością o śmierci męża z dziećmi. Obserwujemy też jak kreuje swój wizerunek w tej trudnej chwili.

Jackie jest intymnym portretem kobiety w momencie kryzysu, podczas wydarzenia, której jest największą próbą w jej życiu. Będąc na samym szczycie, wszystko, co ma może przestać istnieć.

Ten film to popis Natalie Portman, aktorki, która już nie raz udowodniła jak wielki ma talent, tym razem zmierzyła się z rolą prawdziwej ikony, kobiety, która zapisała się w historii. Ze starcia z tak wielką postacią o wielkiej osobowości wychodzi zwycięsko ukazując pełną paletę uczuć w sposób niesamowicie wiarygodny.

Na uwagę zasługuje też w filmie muzyka Mici Leviego, która nie tylko uzupełnia panującą na ekranie atmosferę, co po prostu ją współtworzy.

Jackie to godny uwagi film, nie jest jednak dziełem wybitnym. Mimo tego, że jest dobrze zagrany, sprawnie wyreżyserowany i panuje w nim bardzo poruszająca atmosfera, nie potrafi on porwać widza, w czym gorszy jest od wielu filmów biograficznych z ostatnich lat, które zawitały na ekrany naszych kin.

Daniel Mierzwa 

Piękność dnia (1967)

Reżyseria: Luis Buñuel

Gatunek: Dramat, Psychologiczny

Premiera: 24 maja 1967

Luis Bunuel to twórca, który w historii kina zapisał się złotymi zgłoskami, a każdy jego film jest uznany za znaczące dzieło w dziejach kinematografii. Filmy w jego reżyserii zdobywały niezliczone nominacje do wielu znaczących nagród, a spora ich liczba te nagrody zdobyła. Jednym z takich filmów jest nagrodzona Złotym Lwem na MFF w Wenecji w 1967 roku Piękność dnia.

 Jest to opowieść o Severine, pięknej młodej kobiety. Jest żoną lekarza, do którego żywi prawdziwe uczucie, ale ich życie nie układa się jednak tak jak powinno, bo kobieta nie potrafi pokonać oporów, aby uprawiać z nim seks. Zamiast tego oddaje się perwersyjnym fantazjom. A następnie w celu spełnienia swoich erotycznych pragnień, rozpoczyna pracę jako prostytutka, przyjmując pseudonim – tytułową Piękność dnia. Staje się to początkiem serii dziwnych zdarzeń.

Piękność dnia to film pełen symboliki, niejasności i niedopowiedzeń, tak typowych dla twórczości hiszpańskiego mistrza kina. Istotna jest tutaj też erotyka i fascynacja kobiecym ciałem oraz sferą ludzkiej seksualności i pragnień. Sama fabuła schodzi na drugi plan, wszystko przybiera formę sennego majaku, nie do końca wiadomo, co dzieje się naprawdę, co w sferze marzeń, lęków i fascynacji.

Ogromną zaletą filmu jest Catherine Deneuve w tytułowej roli, jest bardzo zmysłowa, ale też eteryczna, sensualna i szlachetna. A do tego po prostu ujmująco piękna. Zachwyca jednak nie tylko urodą, ale też grą aktorską na miarę jej talentu i rola ta zasłużenie przyniosła jej nominację do nagrody BAFTA.

Piękność dnia to piękny film, który powinien obejrzeć każdy (komu oczywiście wiek pozwala), kto interesuje się europejskim kinem. To także film, który każdy może puścić dziadkom, którzy mówią, że kiedyś w filmach nie było tyle seksu i nagości.

Daniel Mierzwa 

  

Wielkimi krokami wkraczamy w najważniejszy czas dla każdego kinomana. Z dnia na dzień poznajemy kolejnych nominowanych, by w lutym osiągnąć szczyt filmowych uniesień i poznać zwycięzców zarówno najbardziej pożądanych nagród, jak Oscar, czy Cezar, a także tych mniej – Złote Maliny.

7 stycznia

Amerykańskie Stowarzyszenie Krytyków Filmowych – tegorocznym zwycięzcą okazał się bez wątpienia film Moonlight będąc nominowanym w czterech kategoriach i zdobywając wszystkie te nagrody. Docenieni zostali również Isabelle Huppert jako najlepsza aktorka za film Elle oraz  Casey Affleck - najlepszy aktor za rolę w filmie Manchester by the Sea.

8 stycznia

Złote Globy – nagrody przyznawane są przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej w dziedzinie filmu i telewizji. Wśród tegorocznych zwycięzców wyróżnić można film Moonlight, jako najlepszy dramat, czy La La Land – najlepsza komedia lub musical.  

18 stycznia

People's Choice – Nagrody Amerykańskiej Publiczności. W tym roku Kryształową Statuetkę za ulubiony film otrzymała produkcja Gdzie jest Dory, ulubioną aktorką filmową została Jennifer Lawrence, a aktorem Ryan Reynolds.

23 stycznia

Złote Żuki – wyróżnienia przyznawane przez Szwedzki Instytut Filmowy. Tegorocznym zwycięzca okazał się film Olbrzym, tym samym dołączył on to takich filmów, jak Turysta (2014), czy Zjazd absolwentów (2013).

27 stycznia

Amerykańskie Stowarzyszenie Montażystów – nagrody dla montażystów za najlepszy montaż m.in. w dramacie, komedii, czy filmie animowanym.  

28 stycznia

Amerykańska Gildia Producentów Filmowych – producenci walczą o Złoty Laur - Nagrodę im. Darryla F. Zanucka dla najlepszego producenta filmowego, w tej kategorii w tym roku nominowano dziesięć pozycji, a wśród nich La La Land, Nowy początek, czy Przełęcz ocalonych.

29 stycznia

Sundance - Festiwal Filmowy Sundance to największy festiwal filmów niezależnych w USA. W zeszłorocznej edycji uznanie zdobyła również polska produkcja Wszystkie nieprzespane noce – zdecydowanie nasze filmowe odkrycie roku!

Amerykańska Gildia Aktorów Filmowych – w kategorii Najlepszy filmowy zespół aktorski nominowane zostały filmy: Captain Fantastic, Fences, Manchester by the Sea, Moonlight oraz Ukryte działania.

4 lutego

Annie – jest nagrodą filmową przyznawana przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Twórców Filmu Animowanego. „Poza kategoriami przeznaczonymi dla animowanych filmów fabularnych, nagrody Annie przyznawane są również animacjom telewizyjnym, które obejmują krótko- i długometrażowe filmy dla dzieci, jak również kreskówki przeznaczone dla widzów dorosłych oraz animowane filmy reklamowe.” Wśród nominowanych w tym roku znajdują się: Gdziejest Dory, Kubo i dwie struny, Kung Fu Panda 3, Vaiana: Skarb oceanu oraz Zwierzogród.

Goya – nagrody przyznawane przez Hiszpańską Akademię Sztuk Filmowych – w tym roku wśród nominowanych znajdziemy filmy: El hombre de las mil Caras, Julieta, Que Dios nos perdone, Siedem minut po północy, czy Tarde para la ira.

Amerykańska Gildia Reżyserów Filmowych – specjalne wyróżnienie przyznawane za najlepsze osiągnięcia reżyserskie w filmach fabularnych, dokumentalnych, skierowanych do młodego widza, czy serialach.

Amerykańskie Stowarzyszenie Operatorów Filmowych – wyróżnienie za najlepsze zdjęcia do filmu fabularnego, do filmu telewizyjnego, czy serialu. W tym roku wśród nominowanych m.in. La La Land, Lion. Droga do domu, Milczenie, Moonlight, czy Nowy początek.

11 lutego

Amerykańska Gildia Scenografów – wyróżnienia za najlepsze scenografie w filmach kostiumowych (w tym roku wśród nominowanych m.in. Ave, Cezar!, Śmietanka towarzyska, czy Przełęcz ocalonych), w filmach fantasy (m.in. Doktor Strange, Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć, Łotr 1.Gwiezdne wojny – historie, Nowy początek), w filmach współczesnych (m.in. La La Land, Lion. Droga do domu, czy Zwierzęta nocy)

12 lutego

BAFTA – nagrody Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych. Nagroda jest brytyjskim odpowiednikiem amerykańskich Oscarów i  przyznawana jest w 23. kategoriach, oraz w kilku kategoriach specjalnych. Wśród nominowanych w tym roku znajdziemy m.in.: Ja, Daniel Blake, La La Land, Manchester by the Sea, Moonlight, czy Nowy początek.

Grammy – wyróżnienia przyznawane przez Narodową Akademię Sztuki i Techniki Rejestracji w Stanach Zjednoczonych. Filmy otrzymują nagrody m.in. za Najlepszą ilustracyjną ścieżkę muzyczną w formach wizualnych, czy Najlepszą piosenkę napisaną specjalnie dla formy wizualnej.

16 lutego

Czarne Szpule – nagrody przyznawane przez Fundację na Rzecz Promocji Afroamerykanów w Filmie. Początkowo miała być uhonorowaniem dokonań w filmach hollywoodzkich, ale później formułę poszerzono o filmy telewizyjne i niezależne. W tegorocznej edycji niezaprzeczalnym faworytem jest film Moonlight, który zdobył 13 nominacji. W kategorii najlepszy film powalczą z nim również: 13th, Fences, Loving oraz Manchester by the Sea.

19 lutego

Berlinale – nagrody wręczany podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Jest  jeden z najbardziej prestiżowych międzynarodowych festiwali filmowych w Europie i na świecie, a główną nagrodą dla najlepszego filmu jest Złoty Niedźwiedź.

Amerykańska Gildia Scenarzystów – wyróżnienia dla scenarzystów m.in. za scenariusze adaptowane, oryginalne, jak również te do filmów dokumentalnych, czy seriali.

Złote Szpule – nagrody przyznawane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Montażystów Dźwięku. 

21 lutego

Amerykańska Gildia Kostiumologów – wśród kategorii wyróżniamy nagrody przyznawane za kostiumy w filmie kostiumowym, współczesnym, fantasy oraz serialu fantasy, w serialu kostiumowym, czy współczesnym.

24 lutego

Cezary – nagrody przyznawane przez Francuską Akademię Sztuki i Techniki Filmowej. Roman Polański jest twórcą, który zdobył największą ich liczbę – cztery.

25 lutego

Film Independent – nagroda przyznawana corocznie przez twórców kina niezależnego. W tym roku o nagrodę INDEPENDENT SPIRIT za najlepszy film ubiegać się będą: American Honey, Jackie, Manchester by the Sea, Moonlight oraz Opiekun.

Złote Maliny – popularnie nazywane również antyOscarami. Nagrody za najgorsze filmy oraz dla najgorszych aktorów ubiegłego sezonu. Wśród nominowanych filmów w tym roku królują m.in Batman v Superman: Świt sprawiedliwości oraz Zoolander 2.

26 lutego

Oscary – nagrody przyznawane przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej od 1929. Od lat są uznawane za najbardziej prestiżową nagrodę filmową i przyznawane są w 24 kategoriach.

Z niecierpliwością wyczekujemy nadchodzących rozdań, by móc je relacjonować i cieszyć się razem z naszymi faworytami. Jakie są Wasze ulubione filmy roku, które zasługują na specjalne wyróżnienia? 

#Amanda&Hubert

Toni Erdmann (2016)

Reżyseria: Maren Ade

Gatunek: Komedia 

Premiera w Polsce: 27 stycznia 2017 

Maren Ade od 2009 roku, gdy otrzymała spore wyróżnienie na festiwalu filmowym w Berlinie za film Wszyscy inni, przestała być reżyserką anonimową w Europie, ale po ogromnym sukcesie jej nowego filmu – prezentowanego na festiwalu Cannes Toniego Erdmanna – znana jest już chyba na całym świecie. W końcu ten film zdominował galę Europejskich Nagród Filmowych, zdobył nominację do Złotego Globu i ma spore szanse na Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Toni Erdmann to historia relacji między Ines, kobietą sukcesu, obracającą się w świecie wielkiego biznesu pracowniczką firmy konsultingowej, a jej ojcem Winfriedem, nauczycielem gry na pianinie. Odwiedziny Winfrieda u jego córki w Bukareszcie, gdzie ta obecnie pracuje nie okazują się być super miłym spotkaniem, co raczej czasem pełnym żalu i wzajemnych rozczarowań. Bohater filmu zakłada jednak rozczochraną perukę i sztuczną szczękę i staje się Tonim Erdmannem- biznesmenem, konsultantem i coachem. Podejmuję też z Ines rodzaj gry, na którą ta mimo początkowych oporów się zgadza, bo dzięki niej może wyzwolić się ze sztywnych norm, w które sama się wpisała.

Ogromną siłą filmu jest poczucie humoru, którego ilość jest tu spora, a jakość momentami naprawdę wysoka i  zawsze powyżej poziomu braku smaku, nawet gdy filmowym żartom blisko do kabaretowych gagów.

Godne najwyższych filmowych nagród są tu też role głównych bohaterów. Świetna jest Sandra Huller, aktorka mająca zresztą na swoim koncie Srebrnego Niedźwiedzia, w roli Ines. Gra kobietę oschłą, lodowatą, spiętą i zapiętą pod samą szyję, którą dręczy dojmująca samotność. Peter Simonischek w roli Winfrieda jest świetny jako zabawny facet, który jednak pod maską trefnisia chowa twarz mężczyzny samotnego, czującego się opuszczonym przez najbliższą mu osobę. Ubierając strój Toniego Erdmanna staje się superbohaterem na miarę zwykłego życia i poczuciem humoru ratuje swoją córkę z okowów biurowego kieratu. Na uwagę zasługują też role drugoplanowe z Ingrid Bisu w roli asystentki Ines na czele.

Toni Erdmann to pełna humoru, choć czasem gorzkiego, komedia, która daje do myślenia. A jej mocą jest to, że dotyczy relacji rodzinnych, tematu, który każdemu jest bliski.

Daniel Mierzwa 

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć (2016)

Reżyseria: David Yates

Gatunek: Familijny, Fantasy, Przygodowy

Premiera w Polsce: 18 listopada 2016

David Yates zasłynął z kolejnych ekranizacji filmów o Harrym Potterze. Wprawdzie na jego barkach leżało zrealizowanie najbardziej wymagających części, nie jest to jednak usprawiedliwienie do ograniczenia i eliminowania istotnych wątków fabularnych. Dlatego też informacja o realizacji przez reżysera najnowszej historii osadzonej w świecie magii, budziła lęk i kontrowersje. Jednak film Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć, jako, że pozbawiony podparcia w literaturze prezentuje się bardzo dobrze, a to za sprawą scenariusza autorstwa J.K. Rowling.

Przygody ukazane w filmie rozpoczynają się w 1926 roku. Siedemdziesiąt lat przed tym, jak Harry czyta książkę napisaną przez Newta Skamandera (Eddie Redmayne). Pisarz i fanatyk fantastycznych zwierząt wyrusza w podróż do Nowego Yorku, gdzie niespodziewanie zostaje wplątany w wydarzenia związane ze stowarzyszeniem tamtejszych czarodziejów i czarownic. Wszystko ma swój początek, gdy z tajemniczej walizki Newta ucieka kilka unikalnych zwierząt, które staną się podejrzane o towarzyszące wówczas wydarzenia, związane z niebezpiecznym czarodziejem Gellertem Grindelwaldem. W natłoku zaskakujących wypadków towarzyszą mu charyzmatyczna pracownica Ministerstwa Tina (Katherine Waterston) oraz zagubiony, marzący o własnej piekarni niemag Jacob (Dan Fogler).

Zapewne wielu zastanawia się dlaczego J.K. Rowling nie zdecydowała się na osadzenie kolejnej magicznej historii w Wielkiej Brytanii, jednak podczas seansu powoli udaje się przekonać widzów do nowej czarodziejskiej rzeczywistości. Akcja jest prowadzona z niesamowitą werwą, a kolejni wprowadzani bohaterowie zapewniają obiecująco prezentujące się widowisko.

Niezaprzeczalną zaletą filmu są fantastyczne zwierzęta i świat z walizki Newta. Są to momenty, gdy z zadowoleniem możemy przyklasnąć w dłonie, poza tym podczas seansu, możemy delektować się wieloma zabawnymi chwilami, które znakomicie ukazują świat, tak dobrze znany nam z powieści o chłopcu z blizną na czole.

Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć to obiecujące wprowadzenie do kolejnych części o losach szalonego bohatera z walizką. Historia momentami może wydawać się odrobinę przesadzona, jednak świetne efekty specjalne, kostiumy i charakter Nowego Yorku z lat 20. jest tu pokazany z wymaganą precyzją i spełnia oczekiwania. Niefrasobliwe zwierzęta dają nadzieję, że magia zostanie z nami na dłużej.

Patrycja Strempel 

Lion. Droga do domu (2016)

Reżyseria: Garth Davis

Gatunek: Dramat

Premiera w Polsce: 2 grudnia 2016

Filmy drogi i szukaniu domu to motywy popularne w kinie. Często oparte na prawdziwych wydarzeniach wzruszają i ukazują piękno świata, który dla głównych bohaterów nie był przychylnym miejscem. Podobnie prezentuje się najnowsza produkcja Gartha Davisa – Lion. Droga do domu, który zdobywa kolejne nominacje i wyróżnienia w tym gorącym okresie pełnym nagród.

Film opowiada historię pięcioletniego chłopca – Saroo, który po tym jak rozdziela się z bratem na dworcu i wsiada do pociągu, dociera do Kalkuty, która oddalona jest o tysiące kilometrów od jego domu. Tam z ulicy trafia do sierocińca, z którego zostaje adoptowany przez rodzinę z Australii. Sue (Nicole Kidman)  oraz John (David Wenham) robią wszytsko, by chłopak odnalazł się w nowej rzeczywistości, ten wyrasta na odpowiedzialnego młodzieńca, jednak nigdy nie zapomina skąd pochodzi. Za namową znajomych postanawia poszukać drogi do domu, by odnaleźć tak dawno zgubioną rodzinę.

Lion to przede wszystkim doskonało uczta dla oczu i uszy. Widz otrzymuje przepiękne krajobrazy, przeplatane życiową tragedią bohatera i urokliwą muzyką. To również aktorski popis młodego Sunny’ego Pawara, który znakomicie prezentuje się w roli młodego Saroo i definitywnie przyćmiewa swoją straszą wersję (Dev Patel).

Ekranowa szczerość podbija serca widzów, a emocje towarzyszą przez całość produkcji. Niestety wśród niezliczonych zalet, film ma również wady. Momentalny brak polotu i ekranowa nuda między cukierkowymi scenami sprawiają, że kolejne minuty stają się uciążliwe, a nasz wzrok ucieka w stronę zegarków.

Lion. Droga do domu to film niespodzianka, który opiewa w niezliczoną ilość emocji. Od wzruszenia, przez współczucie, radość i niedowierzanie. Pozornie naciągana i idealistyczna historia, której zakończenie przewidujemy od początku.

Patrycja Strempel