Nieznajoma dziewczyna (2016)

Reżyseria: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne

Gatunek: Dramat

Premiera w Polsce: 9 grudnia 2016

Bracia Dardenne to dla Belgów instytucja niczym bracia Lumiere dla Francuzów. Ich wszystkie filmy mają premiery na festiwalu w Cannes, a dwa z nich zdobyły tam Złotą Palmą, stawiając ich w gronie najwybitniejszych postaci światowego kina. Ich najnowszy film, mający tak jak poprzednie premierę na najważniejszym europejskim festiwalu filmowym, to Nieznajoma dziewczyna.

Główną bohaterką filmu jest Jenny Davin (w tej roli wschodząca gwiazda francuskiego kina Adele Haenel), młoda lekarka, oddana swoim pacjentom bez reszty, zaangażowana, mądra i traktująca leczonych przez siebie ludzi w sposób będący mieszanką czułości i chłodnego profesjonalizmu. Oczywiście jak każda filmowa bohaterka nie może być ideałem z idealnym życiem, dlatego nie posiada praktycznie żadnego życia prywatnego. Jednak jej względny spokój burzy wydarzenie, które wydawało się nie mieć żadnego znaczenia – Jenny nakazuje swojemu stażyście zignorowanie dzwonka do drzwi jej gabinetu. Okazuje się, że młoda kobieta, która próbowała dostać środka, zostaje znaleziona martwa na pobliskim placu budowy. Próba odkrycia przez Jenny tożsamości dziewczyny, przeradza się w prywatne śledztwo, które staje się wręcz jej obsesją.

W nowym filmie braci Dardenne rozwiązanie zagadki nie jest najważniejsze, a konwencja thrillera nie służy tu tylko do budowania napięcia. To raczej portret środowiska otaczającego młodą lekarkę, na pozór zwykłej klasy średniej, jednak pod płaszczykiem zwykłego, rodzinnego życia, kryją się mniejsze i większe, mniej lub bardziej krępujące sekrety.

Nieznajoma dziewczyna to dzieło typowe dla twórczości Jeana-Pierre’a i Luca Dardenne, kino obyczajowe, pełen ludzkich dramatów obraz współczesnego społeczeństwa. Fani twórczości belgijskich braci dostaną tu wszystko, czego oczekiwali, fani dramatów i filmów obyczajowych też nie będą zawiedzeni. Natomiast ci, którzy cenią kino pełne napięcia i tajemnicy mogą być nieco rozczarowani, bo mimo pozorów nie o to w tym filmie chodzi i nie to jest jego mocną stroną.

Daniel Mierzwa

W sobotę 10 grudnia Wrocław stanie się miastem kina! Do Europejskiej Stolicy Kultury zawitają uznani twórcy filmowy, a to wszystko za sprawa wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w Narodowym Forum Muzyki. Pojawią się aktorzy, reżyserzy, czy producenci, z całość Gali transmitowana będzie przez telewizję więc nikomu nie powinno umknąć to szczególne wydarzenie.

Wśród nominowanych za najlepszy europejski film tego roku znajdują się:

·         Elle - Paul Verhoeven

·         Ja, Daniel Blake - Ken Loach

·         Julieta - Pedro Almodovar

·         Pokój - Lenny Abrahamson

·         Toni Erdmann - Maren Ade

Ponadto Wrocław w ten weekend ugości takie gwiazdy kina, jak Pierce Brosnan, Hugh Grant, czy Pedro Almodóvar, a gospodarzem Gali będzie Maciej Stuhr. Nagrody zostaną przydzielone w 22 kategoriach, jednak poza tą za najlepszy film najbardziej prestiżowymi są oczywiście dla europejskiego reżysera, aktora oraz aktorki. 

Nominowani:

Europejski reżyser/reżyserka 2016

·         Maren Ade za film Toni Erdmann

·         Pedro Almodóvar za film Julieta

·         Ken Loach za film Ja, Daniel Blake

·         Cristian Mungiu za film Egzamin

·         Paul Verhoeven za film Elle

Najlepszy aktor europejski 2016:

·         Rolf Lassgård - A Man Called Ove

·         Hugh Grant - Boska Florence

·         Dave Johns - Ja, Daniel Blake

·         Burghart Klaußner - Fritz Bauer kontra państwo

·         Peter Simonichek - Toni Erdmann

·         Javier Cámara - Truman

Najlepsza aktorka europejska 2016:

·         Isabelle Huppert - Elle

·         Emma Suárez i Adriana Ugarte - Julieta

·         Valeria Bruni Tedeschi - Like Crazy

·         Trine Dyrholm - Komuna

·         Sandra Huller - Toni Erdmann

W poprzednich latach główną nagrodę za najlepszy film europejski zbierały takie pozycja, jak Młodość  i Wielkie piękno Paolo Sorrentino, Ida Pawła Pawlikowskiego, czy Melancholia  Larsa von Triera, a jej historia sięga roku 1988, gdy po raz pierwszy została przyznana i trafiła do Krzysztofa Kieślowskiego za Krótki film o zabijaniu.  Europejskie Nagrody Filmowe są odpowiednikami Oscara W Europie, tym samym najważniejszymi filmowymi wyróżnieniami. W latach parzystych ceremonie odbywają się w miastach Starego Kontynentu, natomiast co drugi rok (nieparzysty) nagrody wręczane są w Berlinie, gdzie Europejska Akademia Filmowa ma swoją siedzibę.

Będziecie oglądac? Zapraszamy również do przeczytania naszych recenzji nominowanych filmów. Egzamin, Lobster, Mustang, Ja,Daniel Blake, Julieta, Pokój, Boska Florence.  

#Amanda&Hubert

Wstyd (2011)

Reżyseria: Steve McQueen

Gatunek: Dramat

Premiera w Polsce: 24 luty 2012 

Są filmy znane z niesztampowych fabuł, pięknych zdjęć czy epickiego rozmachu. Są też filmy, a właściwie jeden film, znany z tego, że Michael Fassbender pojawił się w nim nago. Tym filmem jest Wstyd Steve’a McQueena.

Wstyd opowiada historię Brandona, samotnego mężczyzny pracującego w firmie komputerowej. Mimo, że żyje w zatłoczonym Nowym Jorku to jego elegancki apartament wciąż jest pusty, a wszystko dlatego, że nie potrafi on zbudować zdrowej relacji, ponieważ jest uzależniony od seksu. Innym problemem w ego życiu jest też próba zbliżenia się do swojej siostry i zbudowania z nią prawdziwej rodzinnej relacji.

Wstyd jest filmem o tym, że dla niektórych osób seks stał się zwyczajnym towarem, sposobem na rozładowanie emocji, łatwą rozrywką i niczym więcej, nie ma w nim miejsca na miłość. Ale nie widzimy tym filmie niszczącej siły nałogu, bohater cierpiący na seksoholizm nikogo nie rani, zależenie nie wpływa też negatywnie na jego pracę zawodową. Dlatego też ciężko potępić jego zachowanie czy współczuć mu jego problemów.

Właściwie to fabuła filmu jest strasznie słaba i nie dla niej warto go obejrzeć. Atutem filmu jest gra obsady. Michael Fassbender jest tutaj znakomity, przekonująco gra czarującego i niewolnego od problemów Brandona. Świetna jest tutaj również Carey Mulligan w roli siostry Brandona – Sissy. Jest tutaj niezwykle urocza i bardzo dobrze śpiewa. A gdy oboje pojawiają się na ekranie film wyraźnie nabiera werwy.

Wstyd nie jest wielkim kinem. Ale warto go obejrzeć z dwóch powodów, aby zobaczyć popis gry aktorskiej oraz po to, aby poznać film, który narobił hałasu wśród widzów i krytyków.

Daniel Mierzwa

Vaiana: Skarb oceanu (2016)

Reżyseria: Ron Clements, John Musker

Gatunek: Animacja, Familijny, Przygodowy

Premiera w Polsce: 25 listopada 2016

Rok za rokiem Studio Disneya prezentuje widzom co raz to nowsze animacje. Poznajemy kolejnych pełnych ambicji bohaterów, zarówno tych dobrych, jak i złych, którzy na ekranie uczą i bawią. Najnowsza animacja Vaiana: Skarb oceanu została zrealizowana przez reżyserski duet - Rona Clementsa oraz Johna Muskera, których poznać mogliśmy już przy produkcji Herculesa, Aladyna, Małej Syrenki, czy Księżniczki i Żaby.

Ta familijna animacja opowiada historię nastolatki, która by uratować swoją wyspę musi wyruszyć w niebezpieczna misję. W osiągnięciu celu pomoże jej półbóg Maui, którego początkowo Vaiana musi odszukać i nakłonić do wspólnego rejsu. Żeglując wspólnie przez Ocean bohaterka odkrywać będzie nie tylko historię świata, ale i własne przeznaczenie, a w ogromie przygód, pozna ona również wielu nieprzychylnych jej postaci.

Oczekiwania wobec kolejnych produkcji Disneya zawsze są wysokie, a po obejrzeniu zwiastuna można było odczuć niewielki niedosyt. Jednak podczas seansu widz otrzymuje pozytywną dawkę świeżej energii, którą wprowadzają charyzmatyczni bohaterowie. Nie zawodzi również, jak zwykle zresztą, wizualna realizacja animacji, a wykorzystane piosenki zarówno wzruszają, jak i bawią.

Vaiana: Skarb oceanu to obraz pełen ambicji, który zapewne uczestniczyć będzie w Oscarowym wyścigu. Niestety ogrom pozycji, które prezentowane są w tym samym czasie może zmniejszyć zainteresowanie animacją, jednak marka Disney to klasa sama w sobie, która zawsze znajdzie odbiorców.

Patrycja Strempel 

Sprzymierzeni (2016)

Reżyseria: Robert Zemeckis

Gatunek: Melodramat

Premiera w Polsce: 25 listopada 2016

Reżyser Forresta Gumpa i Cast Away - poza światem ponownie prezentuje swój film na wielkim ekranie. Robert Zemeckis laureat Oscara oraz wielu innych wyróżnień, tym razem przenosi nas w burzliwy okres II wojny światowej.

Sprzymierzeni to film, którego akcja rozpoczyna się w Północnej Afryce w 1942 roku. Poznajemy tam Maxa Vatana (Brad Pitt) – brytyjskiego oficera wywiadu, który ma na celu wykonanie niebezpiecznej misji, a towarzyszy mu urocza Marianne Beauséjour (Marion Cotillard) francuska, działająca w ruchu oporu. Razem będą podejmować  wszelkie działania, by skutecznie pozbyć się uciążliwych przeciwników, stosując ryzykowny podstęp. W czasie wykonywania zadania tworzy się między nimi uczucie, które bohaterowie akceptują i pragną pielęgnować, pomimo niesprzyjających okoliczności i obciążających Marianne dowodów zdrady.

Duet Pitt i Cotillard na ekranie wypada pozytywnie. Miedzy bohaterami momentami czuć chemię, co ułatwia odbiór filmu. W natłoku przemocy, śmierci i zdrady znalazło się również miejsce dla budującego się uczucia, które konsekwentnie prowadzone jest od początku seansu. Niestety jednak poza tym, widz otrzymuje wojenny melodramat bez fajerwerków z wieloma przerysowanymi scenami i efektami specjalnymi.

Sprzymierzeni to przede wszystkim film pozbawiony odpowiedniego tempa, a obiecująco prezentujące się zapowiedzi filmu zapewniały lepsze widowisko niż całość produkcji.

Patrycja Strempel

Dzikie trzciny (1994)

Reżyseria: Andre Techine

Gatunek: Dramat

Premiera w Polsce: 15 września 1995

Andre Techine to nazwisko, które zna każdy fan francuskiego kina. Debiutował w 1969 roku jako reżyser i jest twórczo aktywny do dziś, w tym roku na festiwalu w Berlinie pokazał swój najnowszy film. Jednym z jego najbardziej znanych i również cenionych filmów są Dzikie trzciny, które na ekranach kin zawitały w 1994 roku.

Akcja filmu toczy się latem 1962 roku, trwa wojna w Algierii, a we Francji to czas niepokojów. W tej rzeczywistości przyszło wchodzić w dorosłość trójce bohaterów- nieśmiałemu Francoisowi, będącego jego przeciwieństwem Serge’owi, i przyjaciółce pierwszego z nich- Maite. Śledzimy jak dorastają, zakochują się, zmieniają poglądy oraz jak zmienia się ich życie, czasem przez wpływ innych osób.

Dzikie trzciny to znakomite psychologiczne studium. Obserwujemy rodzące się między bohaterami fascynacje, nie zawsze tylko uczuciowe, czasem wyłącznie erotyczne. Widzimy też istniejące między nimi różnice poglądów, obserwujemy jak polityka wpływa na ich relacje. Jednak ten film w głównej mierze opowiada o odkrywaniu siebie, swoich potrzeb i pragnień.

Do głównych atutów filmów należy przede wszystkim gra aktorów. Grający Francisa Gael Morel i odtwórca roli Serge’a- Stephane Rideau, dopiero debiutowali, a już stworzyli przejmujące i prawdziwe kreacje. Szczególna uwaga jednak należy się  Elodie Bouchez, która gra tu wręcz po mistrzowsku, a jest to jej pierwsza tak duża rola. Nie ma się, co dziwić, że wkrótce została gwiazdą francuskiego kina, a na jej koncie pojawiła się nawet canneńska Złota Palma.

Plusem filmu są też piękne, słoneczne i sielskie plenery, których urodę podkreślają fantastyczne zdjęcia.

Dzikie trzciny to jeden z najlepszych filmów o dorastaniu jakie kiedykolwiek powstały, a obejrzeć powinien każdy, kto ceni sobie inteligentne europejskie kino.

Daniel Mierzwa 

Są w Hollywood aktorki, które są gwarantem dobrego filmu. I jedną z takich osób jest największy dar Australii dla USA – Cate Blanchett. Gwiazda z Antypodów łączy udział w wymagających i poruszających dramatach, jak i w kinie rozrywkowym, ale za każdym razem dba o to, by jej role były znakomite. Nie ma co zwlekać, trzeba czytać, a potem oglądać (i oczywiście podziwiać boską Cate).

10. Nancy w Rycerzu pucharów (2015) – jeden z najostrzej potraktowanych przez krytyków filmów Terrence’a Malicka. Egzystencjalne problemy hollywoodzkiego scenarzysty i jego dłuższe lub krótsze związki z kobietami. A wśród nich najmocniejsza aktorsko jest właśnie Cate Blanchett jako Nancy. A mierzyła się z takimi konkurentkami jak Imogen Poots czy Natalie Portman.

9. Jane Winslett-Richardson w Podwodnym życiu ze Stevem Zissou (2004) – szalona podmorska żegluga w reżyserii Wesa Andersona. A Cate w roli dziennikarki, która namiesza w życiu głównych bohaterów jest fenomenalna.

8. Daisy w Ciekawym przypadku Benjamina Buttona (2008) – film należący do najsłabszych w dorobku Finchera, pełen banałów i oczywistości. Ale ma jeden mocny punkt, którym jest Cate Blanchett w roli ukochanej tytułowego bohatera, której marzenia o karierze tancerki pogrzebał wypadek.

7. Katharine Hepburn w Aviatorze (2004) – nagrodzona Oscarem za najlepszą rolę drugoplanową Cate w roli legendy Hollywood. Znakomita rola i słusznie otrzymane nagrody.

6. Susan Jones w Babel (2006) – wielowątkowy film, z których jeden dotyczy pary amerykańskich turystów. W roli małżonki właśnie Cate. Aktorski popis u boku Brada Pitta.

5. Sheba Hart w Notatkach ze skandalu (2006) – historia nauczycielki, która przyłapuje koleżankę z pracy, która ma romans z uczniem. Blanchett i Judy Dench tworzą znakomity aktorski duet.

4. Elżbieta I w Elizabeth (1998) i Elizabeth: Złoty wiek (2007) – jedna z najlepszych kostiumowych roli w historii kina. Cate w roli samotnej królowej Anglii jest przekonująca, autentyczna, kiedy trzeba antypatyczna, a gdy to potrzebne budząca współczucie. Wielka rola!

3. Carol Aird w Carol (2015) – świetna rola tytułowej bohaterki, dojrzałej kobiety wdającej się w  romans z młodszą dziewczyną. Poruszająca rola w nieszablonowej historii.

2. Bob Dylan/Jude w I’m not there. Gdzie indziej jestem (2007) – Cate jako jedyna kobieta w gronie aktorów, którzy wcielają się w różne aspekty osobowości muzyka i poety. Puchar Volpi na festiwalu w Wenecji.

1.  Jasmine w Blue Jasmine (2013) – Oscar za rolę porzuconej przez męża- finansowego oszusta, kobiety, która próbuje na nowo budować swoje życie. Aktorski popis na miarę największych aktorek!

A jaka jest Wasza ulubiona rola Cate Blanchett?

#Amanda&Hubert